Ik ben al een tijdje een beetje geobsedeerd door de Trans Pennine Trail. Sinds ik een ‘end-to-end’ in 2009. Als ik erop terugkijk, was ik niet voorbereid en liepen de dingen niet volgens plan, zoals:, geen idee hebben van voeding of zo slaaptekort en uitgeput zijn dat ik verdwaalde met de oude papieren kaarten en niet wist waar ik mee bezig was!

Ik probeerde het erin 2018 maar dat was een dieptepunt voor mij. Ik was niet fit genoeg en opnieuw plande ik niet genoeg en had ik me te veel op voeding gefocust tot het punt waarop ik gefixeerd was op het gebruik van gels en isotone poeders in plaats van normaal voedsel. Het eerste deel ging goed, maar ik droogde snel uit in de middagzon toen mijn camelbak verstopt raakte door het isotone poeder dat zich niet vermengde met het water. Het gedeelte tussen Didsbury en Stockport zag me mijn fiets breken – door de achterderailleur vast te klikken en deze in het achterwiel te zwaaien en een paar spaken eruit te halen . Ik ben overgestapt op mijn reservefiets…… en ik brak dat deel van de beruchte Green Lane maankratersectie. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik het parcours zou hebben voltooid, zelfs als ik de fietsen niet had gebroken. Dat gevoel van iets missen etterde bij me tot vorig jaar, toen ik verwoestend nieuws kreeg. Tijdens Lockdown verloor een vriend van mij op het werk zijn zoon aan zelfmoord. Op dat moment wilde ik hem en zijn familie zo graag helpen. Ik wil iets zeggen of doen, alles om hen te helpen. Maar wat kun je tegen ze zeggen?? Ik kon de woorden niet vinden, zelfs niet om het met hen te bespreken, Ik wilde de dingen niet erger maken of per ongeluk nieuwe pijn veroorzaken. De enige manier waarop ik dacht een bijdrage te kunnen leveren, zou zijn om te voorkomen dat anderen doormaken wat ik mijn vrienden zag’ familie omgaan met. Daarom heb ik ervoor gekozen om de TPT voor PAPYRUS te rijden.

PAPYRUS werken om zelfmoord onder jongeren te voorkomen met hun hoop voor iedereen, of ze nu zelf moeten praten of zich zorgen maken over een vriend of familielid.

Hopeline VK 0800 068 41 41

PAPYRUS-UK.org

Alles gebruiken wat ik heb geleerd van mijn twee eerdere pogingen en veel trainingsritten maken tijdens het afsluiten van verschillende secties en één fiets gebruiken met voldoende reserveonderdelen om praktisch alles behalve het frame goed te herbouwen, vork en stuur (in de veronderstelling dat als ik die zou breken, Ik zou iets serieus genoeg hebben gedaan om niet meer op de fiets te zitten – als je begrijpt waar ik heen wil!). Ik voelde me veel meer voorbereid en zelfverzekerd.

Ik vertrok op 9 juli om 12:05 en de eerste etappe van Southport naar Warrington verliep gemakkelijk. Ik had een tijdschema gepland van wanneer ik mijn broer zou ontmoeten, die mijn ondersteuningsteam was, op belangrijke punten en het eerste aanspreekpunt was de Morrison op Wilderspool Causeway in Warrington. Ik zat praktisch precies op schema, alleen maar 5 minutes early. Snel wisselen naar Halo Twin Rail banden (een andere bekende hoeveelheid van mijn 2009 rijden) en ik was op weg naar het tweede deel. Opnieuw, de route was duidelijk, en de navigatie leek eenvoudig. Mijn obsessie voor de TPT en talloze testritten betekenen dat ik de route bijna in mijn geheugen heb vastgelegd en dat ik tijdens het rijden nauwelijks naar mijn GPS keek, afgezien van wanneer ik gewoon het vreemde kleine detail of de keuze van een kruispunt wilde controleren. Hoewel de omleiding nog steeds van kracht is, nam ik de originele TPT-route naar en door Stockport naar mijn 2e stop.

Zoals ik de route zou opsplitsen, het derde deel van Stockport naar Dunsford bridge is een Biggie. Vrijwel al het klimmen en om dingen beter te maken, het weer kwam dichterbij en dit was waar 2018 was geëindigd, er was ook een mentale belasting voor mij. Wederom leek de Diversion tussen Tiviot way en Reddish Vale er niet te zijn dus vervolgde ik de standaard route, Het lukt om door de ruwe stenen marteling te komen als je Reddish verlaat, de onhandige, langzaam draaiende en draaiende klim van Haughton Dale en omhoog naar de beruchte Green Lane Moon-kraters…. niet gemakkelijk, maar ik passeerde nu waar ik eerder faalde. De opgetogenheid toen ik bij Chain Bar Lane aankwam was enorm?! En het droeg me praktisch door Broadbottom en het grootste deel van de weg naar Charlesworth. Ik moet toegeven dat ik, om geen long te barsten, een deel van de Charlesworth-klim heb gelopen. Toen begonnen de dingen pijn te doen. De opgetogenheid werd geëvenaard door het besef dat ik meer dan 130 km onder mijn riem had en ik nog steeds de langgerekte slog had van Hadfield naar Woodhead….. En toen kwam de regen!

Ik verwachtte wat regen op dit derde deel, waarschijnlijk toen ik de 'THE WALL' kreeg, de beruchte klim langs de zijkant van de Wood Head Pass en over de blootgestelde fell en terwijl je de A628 doorkruiste. Ik was er ook mentaal op voorbereid dat het daglicht een beetje zou vervagen, maar niet helemaal zo! Ongeveer drie km van de muur, de regen werd steeds harder en tegen de tijd dat ik de eerste kruising bereikte, was ik al nat en probeerde ik op fietsschoenen de heuvel op te klauteren, mijn schoenplaatjes gebruiken als krampen, het werd serieus donker. Niet alleen ondergaande zon donker, Ik bedoel grote-onheilspellende-donkere-wolk-blokkerende-uit-de-zon-type donker en dat ging gepaard met het opsteken van de wind en ik besloot dat het eindelijk tijd was om mijn natte bestendige top aan te trekken. Het is grappig hoe één laag je humeur kan veranderen, maar gedurende een paar minuten terwijl ik verder krabbelde, voelde ik me tenminste 14% meer onverschrokken. Oppassen dat ik de willekeurige schapen die me nu volgden naar de tweede wegovergang niet losliet, Ik kwam een ​​andere rijder tegen die de andere kant op reed. Hij zei dat de regen net was begonnen, wat me nog meer opvrolijkte, want ik dacht dat dat betekende dat de andere kant van de Pennines droog moest zijn. Mijn vooruitzichten waren ook verbeterd, wetende dat ik ongeveer een kilometer van de top verwijderd was en dat het overgrote deel van het klimmen zou zijn.

Mijn broer die op de top stond en me filmde in de regen was een zeer welkome aanblik en ik wist dat een groot deel van het werk van de rit was gedaan, maar toen ik door de vallei keek, was er geen droge oase zoals ik had gehoopt, alleen meer wolken en meer regen.

We stopten in Dunford?, Ik nam meer eten aan, doe mijn beenwarmers aan, overschoenen en buff om te proberen wat van het nat en de warmte binnen te houden. Ik zal eerlijk zijn dat het werkte en toen ik aan mijn afdaling begon, had ik dat heerlijke, omhulde gevoel van droge warmte….. Voor ongeveer 10 minuten totdat ik hier en daar het koude straaltje van de vreemde naad begon te krijgen. De regen was nu ongelooflijk hevig, gemengd met laaghangende bewolking tussen de bomen op de voormalige spoorlijn waar ik op zat, Ik had moeite om te zien toen de laatste stukjes natuurlijk licht verdwenen. Ik kon mijn doorzichtige fietsbril niet dragen omdat ze aan het dampen waren en de regen in mijn ogen kletterde als ik veel meer dan stapvoets ging. Dit maakte dit nog lastiger toen ik een oude spoorlijn bij Oxspring verliet en naar de buurt van Silkstone klom. In het nu diepe donker zorgde mijn hoofdlamp voor veel licht, maar het bruin/zwart van de modder was moeilijk te onderscheiden van wat meer 'satin finish' en een beetje glad of 'matte finish' was’ en meer grip. De volledige 'Gloss'-modder moest koste wat het kost worden vermeden, omdat de fiets dan onder me zou slippen en slippen. Ik wist dat het niet lang meer zou duren voordat ik bij het nieuwe flexipave-gedeelte bij Dodworth zou komen, maar elke keer dat de fiets tegen me probeerde te vechten, klonk er weer een alarmbel en schreeuwde ik zelfs tegen mezelf dat ik voorzichtig moest zijn. Ook al zijn er dorpen in de buurt, graszodenwet zou garanderen dat van de fiets vallen zou betekenen dat ik op een van de, zo niet beide mijn telefoons en laat me niet in staat om te bellen voor hulp – Ik zou gewoon een ander lichaam zijn gevonden door een jogger in de vroege ochtend (sorry dat ging een beetje donker).

Toen ik de parkeergarage in Brampton binnenrolde?, rillend en nauwelijks in staat om van de fiets af te staan. Het plan was om een ​​paar uur in de Van te slapen, maar de staat waarin ik me bevond was niet goed. Mijn broer heeft me een hotel binnengeleid (Ik denk dat het een Premier Inn was??) op wiens parkeerplaats we eigenlijk geparkeerd stonden. Ik probeerde te eten, neem een ​​douche en stap in een droge kit voor de volgende fase. Ik probeerde ook een beetje te slapen, maar mijn geest draaide en mijn schouder was moordend.

Er gingen een paar uur voorbij, misschien heb ik 45-50 minuten gedoseerd voordat het alarm afging. Ik kookte de waterkoker voor de pap en gooide snel de rest van mijn spullen erop. We haastten ons het hotel uit naar het busje en maakten ons klaar om weer te gaan.

De regen was gestopt, maar de grond was nog nat, in feite hadden delen van het pad mini-overstromingen over hen?, maar het was pas in Harlington en wat ik 'The Gallops' noem, deel van het paardenrennenhek dat willekeurig de lijn van het pad volgt Dat ik begon te merken dat de dageraad aanbrak. Toen ik de Coinsbrough-kurkentrekker omhoog en achter Kingswood beklom, werd het duidelijk lichter en vermengd met de mist en vermoeide ogen, vormen van bomen en het viaduct doemden op uit de duisternis als een enge horrorfilm.

Ik was helemaal vergeten dat er een omleiding zou zijn bij Sprotbrough, aangezien er geen borden waren en pas toen ik de omgevallen boom tegenkwam, herinnerde ik me. Dat was een leuk moment toen ik besloot onder de kofferbak door te schuifelen en door te rijden naar Bentley. Inmiddels was ik 16 of zo, uren in de rit en mijn handen deden pijn van de ruigere delen en alleen al de positie op een racefiets en het nieuwe deel van het asfalt en meer flexipave bij Bently was vreugdevol! Hoewel de voortdurende aanval van spinnenwebben precies het tegenovergestelde was.

Aangekomen bij Braithwaite voelde ik me meer wakker en gemotiveerd. Ik zou er later achter komen dat ik een centimeter lange doorn in mijn voorband had opgelopen en dat ik een langzame lekke band had gehad. Gelukkig heb ik de rest van de rit terug naar wegbanden gewisseld, dus ik hoefde nooit de binnenband te verwisselen, Ik vond die lekke band pas toen ik na het evenement over de fiets keek! De rustige kanaalkant versmolt met de schilderachtige dorpjes tussen de velden, zelfs de normaal luide en drukke A645 leek op dit tijdstip van de ochtend griezelig stil. Ik werd echter echt wakker van de schokkende graszoden van Burn Airfield, waardoor ik met grote ogen klaar stond voor een ruststop bij Selby. Ik had eigenlijk sneller vooruitgang geboekt dan verwacht, omdat een groot deel van de afstand op de weg was geweest, en mijn broer was nog niet bij de servicehalte toen ik aankwam. Toen hij dat deed?, een paar minuten later, hij gaf me een grote McDonalds-koffie en alles leek weer in orde.

Het volgende deel van het parcours is er een waar ik niet zo dol op ben, slechts voor een klein stukje van misschien een halve mijl in de buurt van Barnby on Marsh, waar je door een boerenveld moet. Soms zitten er schapen in, tijdens een trainingsrit zaten er stieren in, dit keer was het Schaap en Ganzen. De ganzen besloten dat ze niet graag werden vernietigd (Ik kwam nergens in de buurt van hen!) en ze besloten me te achtervolgen!

Eenmaal voorbij Kilpin kwam de regen weer en was het tijd om in mijn natte te worstelen, natte proeven net voor mijn voorlaatste stop in Blacktoft. Ik rilde weer. Maar niet omdat ik het koud had. Ik was helemaal leeg. Ik had moeite om te blijven trappen voor meer dan ongeveer 30 seconden per keer terwijl mijn linkerknie in doodsangst verkeerde. Het was gewoon een kwestie van pedal-coast-pedaal-coast, zelfs met het dreigende vooruitzicht van de laatste reeks heuvels van Ellerker naar Welton verderop

Op dit punt wist ik dat ik dicht bij het einde was en ik was vastbesloten om de rit te voltooien. Ik deed mijn best om me te concentreren op het onthouden van elke volgende afslag. Niet omdat ik een routebeschrijving nodig had , de GPS die ik gebruikte werkte foutloos, meer als een afleiding van de pijn. Ik telde elk van de resterende heuvels één voor één af. Zelfs op frisse benen is de heuvel van Elloughton naar Welton een strijd voor mij in iets anders dan in de laagste versnelling. Maar ik was vastbesloten om niet te lopen, het was een van de laatste daden van verzet die ik nog in me had en het maakte het nog leuker om eroverheen te komen.

Mijn laatste stop was in de buurt van het treinstation van Hessle en stond naast de weg. Een aantal mensen vroeg ons wat we aan het doen waren en wanneer we begonnen waren, samen met de verwachte "nou ja, niet lang meer"!"Toegegeven dat was waar", Ik had nog maar ongeveer 20 mijl over, maar ik stond weer erg wankel op mijn benen, Ik had op schema gegeten en ik had te veel vocht aan boord als ik eerlijk ben. Ik moest nogal vaak natuurwees doen (Sorry) omdat ik niet leek te zweten omdat de bewolkte mist die van de Noordzee was gerold, de temperatuur laag hield.

De laatste etappe was leuk. Mijn horloge geeft me elke 5 km piepjes en ik was begonnen met het meten van secties in piepjes per sectie. Deze laatste was een 6-pieper. Omdat het de sectie was waarin ik verdwaalde tijdens mijn 2009 rit Ik had hier twee trainingsritten gemaakt en ik was aandachtig gefocust op mijn GPS-eenheid. In een mum van tijd was ik door het centrum van Hull. En op naar de oude Hornsea spoorlijn. Ik moest nog steeds mijn weg fietsen. Beleefd mijn bel luidend terwijl ik anderen inhaalde die hun TPT-avontuur voltooiden. Ik wilde ze niet voorbij rennen, ik kon niet! Ik was veel te moe en had ze maar langzaam gevangen. Ik wachtte gewoon tot het pad breder werd en ik werd er doorheen geleid – zelfs tot gejuich van goed gedaan van sommige groepen – iets wat ik graag terug zei, want iedereen op het pad verdient steun!

Ik ken het Hornsea-einde van het parcours vrij goed, want het is in de 12 jaar niet veranderd. En er zijn twee kleine bruggetjes die veel op elkaar lijken, maar toch een paar kilometer van elkaar verwijderd zijn op de vlucht. Ik zal eerlijk zijn als ik bij de tweede ben, Ik wist niet zeker of het was de tweede omdat ik zo moe en verward was. Maar de tweede brug is net voordat het pad uitkomt op de promenade en je krijgt de Marker te zien en terwijl het pad voor me verbreedde, drong het besef tot me door

Ik was letterlijk uitzinnig en barstte willekeurig in lachen uit toen ik tot stilstand rolde (tot grote verwarring van de mensen aan de kust). Even na 13.00 uur op zaterdag 10 juli. Door hevige stortbuien, wind, midgy aanvallen, super gladde modder, hoge luchtvochtigheid, koud , het donker en alles wat naar me leek te zijn gegooid, ik had het gedaan! In tegenstelling tot elk ander evenement dat ik had gedaan, Ik had er nooit aan gedacht een excuus te vinden om te stoppen of gewoon op te geven. Ik heb op geen enkel moment gedacht 'ik kan dit niet'. Ik wist dat ik niet kon stoppen en dat was de reden waarom ik dit deed.

Ik hoop echt dat mijn inspanningen en het geld dat ik inzamel, helpen voorkomen dat iemand door de donkere momenten rond zelfmoord moet gaan.

Door Rob Chalmers