Welkom bij de RAF Burn

Burn werd geopend 1942 als onderdeel van de snelle uitbreiding van vliegvelden die in die tijd in heel Groot-Brittannië plaatsvonden. Het dorp van een Burn, toen als nu een kleine boerengemeenschap, werd een bouwplaats tijdens de winter van 1941/42. Landbouwgrond werd overgenomen als het vliegveld werd gebouwd, landeigenaren worden gecompenseerd voor een bedrag van £ 200 per acre.

De plattegrond rechts toont het vliegveld zoals het was 1945. De moderne route van de TPT loopt langs de oostkant van noord naar zuid.

De eerste bewoner van RAF Burn, in juni 1942, was 1653 Zware conversie-eenheid (HCU) Deze eenheden leidden vliegtuigbemanningen op om met grote vliegtuigen te vliegen, zoals de in de VS gemaakte Consolidated Liberator. De eenheid werd in oktober ontbonden 1942. Het is bekend dat ten minste één Liberator-bemanning verloren is gegaan tijdens hun verblijf op RAF Burn.

Het eerste operationele squadron voor zware bommenwerpers was dat van de Royal Canadian Air Force (RCAF) 431 (Iroquois) eskader. Het squadron werd in november gevormd op RAF Burn 1942 vertrekt in juli 1943 voor RAF Tholthorpe bij Boroughbridge met hun Vickers Wellington X tweemotorige bommenwerpers. 431 Squadron RCAF bestaat nog steeds als 431 Luchtdemonstratie Eskader, de “Overwinteraars”. Ze zijn het Canadese equivalent van de RAF "Red Arrows". Tijdens hun 8 maanden bij RAF Burn 431 eskadron vloog 320 missies, verliezen 17 vliegtuigen en 85 bemanning.

Het vliegveld bleef daarna tot december leeg 1943, wanneer 658 en 659 Observatie-squadrons van het leger, vliegen met de kleine Taylorcraft Auster III, maakte een kort verblijf voordat hij verder ging naar RAF Clifton. Een andere korte inzittende was een detachement van het beroemde Hawker Hurricane-vliegtuig van de Air Fighting Development-eenheid.

De activiteit op het vliegveld nam in januari dramatisch toe 1944 terwijl Burn Airfield zich voorbereidde op de volgende bewoners, 578 Squadron en hun Handley Page Halifax bommenwerpers. Lees meer over de geschiedenis van 578 Eskader elders langs de Trail.

RAF Burn werd in juli gesloten 1945 en kort daarna overgedragen aan het Royal Army Service Corps (RASC). In de direct naoorlogse jaren plaatste het RASC overtollige militaire voertuigen op de landingsbanen. De opslaglocatie en de bijbehorende reconditioneringsinspanningen zorgden voor de broodnodige werkgelegenheid voor ongeveer 600 burgers.

In 1959 het hele pand is aangekocht door de Centrale Elektriciteitscentrale. Ze waren van plan het voormalige vliegveld te gebruiken als stortplaats voor verpulverd brandstofasafval dat was ontstaan ​​​​door de nieuwe kolencentrales in het gebied.. Fortunately, misschien, dit voorstel werd bij een openbaar onderzoek verworpen. Sindsdien een deel van het land, de vliegveldgebouwen en het vlieggebied zijn teruggewonnen voor landbouw. De vervallen verkeerstoren werd afgebroken 1977, hoewel de overblijfselen van sommige vliegveldgebouwen het wel hebben overleefd.

In de vroege jaren van de 21e eeuw waren er plannen dat het vliegveld zou kunnen worden ontwikkeld als de locatie van de European Spallation Source (ESS), een deeltjesversnellerfaciliteit om neutronen te genereren door middel van deeltjesbombardementen. Het project werd echter niet voortgezet en er werd besloten dat de ESS in Lund zou worden gebouwd, Zweden.

Hoewel de meeste gebouwen zijn verdwenen, alle start- en landingsbanen en de meeste parkeerterreinen voor vliegtuigen zijn nog steeds bewaard gebleven. Dit wordt voor een groot deel bereikt door de inspanningen van de Burn Gliding Club, die het vliegveld in begon te gebruiken 1983. Tegenwoordig cirkelen gracieuze zweefvliegtuigen op vliegdagen boven deze historische hectaren als in stil requiem.